（/　ﾟ Дﾟ）/ ミヤビ diary.

Czy ja jestem jakaś inna, że mam nirebloga czy coś? Wszyscy na mylogu a ja jak na jakimś marginesie społecznym.
Tyle myśli kłębi mi sie w głowie, że nawet nie wiem od czego zacząć.
Pewne jest jednak to, że nie umiem już pomagac. Boję sie co będzie dalej. Gdyby tak spojrzeć w przeszłość to połowa mojego życia składała sie z pomagania innym. A sama sobą zająć sie nie umiem. Po prostu. Nie umiem.
Ale w sumie, co z tego?
Czuję sie niedoceniona. Z resztą po co ja w ogóle to pisze?!
Zła jestem. Poirytowana.

No proszę. Właśnie dostałam sms. Niewiarygodne jak w ciągu 5 sekund może sie zmienić nastrój przez jednego, głupiego smsa o treści 'Mówiłem, że ślicznie dziś wyglądałaś?'
I postaram się tak wyglądać też jutro! >w<
Pierwsze miejsce, zloty medal i cmok w policzek. Kocham normalnie ^^

Nareszcie dowiedziałam sie dlaczego wolę pisać tu niż w pamiętniku. W pewnym sensie chciałabym żeby moi przyjaciele przeczytali to co pisze, moje przemyślenia czy uczucia. Niekoniecznie chce by wyrażali swoje opinie (czyli komentarze są zbędne, ale jak już są to niech będą). Łatwiej to wszystko dać im do przeczytania pisząc bloga, pamiętnik musiałabym wręczać każdemu z osobna i nie wiem czy ten delikatny błękitny, ozdobny zeszycik na spirali wytrzymałby takie ekstremalne sytuacje w szkole.
Brakuje mi Onee-chan. Tak, tak nie dziwcie sie, że o niej pisze mimo tego, że w ostatnich czasach jest to dla mnie delikatny temat.
Bowiem pokłóciłyśmy sie. Nie na żarty. Nie o jakieś głupie zespoły jrockowe. Nie chce mówić o co. Na myśl o tej sprzeczce i niepotrzebnych zdaniach wypowiedzianych właśnie wtedy aż mnie serce boli.
Sęk w tym, że bardziej bolą złe słowa wypowiedziane przez najbliższych niż przez tych podrzędnych znajomych z klasy typu braszak.
Długo wtedy płakałam. Czułam, że w pewnym sensie jestem winna, bo wina leżała jednakowo po obu stronach. Myślałam co stałoby sie ze mną gdyby Onee-chan zabrakło. Nie chce znów o tym myśleć. Te wszystkie wyobrażenia, to jak horror. Ale nie jak ten japońskiej produkcji, np. taki 'Godzilla kontra Mechagodzilla' na którym przyznam sie bez bicia - zasnęłam.
Taki naprawdę straszny, realistyczny i prawdziwy.
Co do psychozy - coś ze mną nie tak.
Jakieś półtora tygodnia temu, kiedy zasypiałam nagle usłyszałam pociąg jadący po torach. To nie było złudzenie. Słyszałam to naprawdę. Najśmieszniejsze jest jednak to ze w promieniu 500m w mojej okolicy nie ma żadnej stacji. Dwa dni temu natomiast znów gdy zasypiałam widziałam jak nagle całe pomieszczenie zostało oświetlone przez błyskawicę. A burzy nie było. Jak daje słowo, nie było. A mogę przysiąc, że widziałam ten rozbłysk.
Więc zadaję sobie pytanie - co sie ze mną dzieje?..

Ludzie z twarzami bez wyrazu.
Dzieci czekające na swoje własne urodziny.
To nie jutro.
Dym papierosowy unoszący się w powietrzu, zataczający leniwe kolka.
Czekając na śmierć,
Czekając na śmierć.
Los znajdzie ciebie,
ciebie znajdzie los.
Najdziwniejsze miejsca,
Najdziwniejsze miejsca.
Kawa zdarzyła ostygnąć.
Ludzie wokół mnie maja twarz bez wyrazu, dziwne miejsca.
Wyścig zmierzający donikąd.
Zmierzający donikąd.
Łzy płyną wewnątrz szkieł.
Zero ekspresji,
Zero ekspresji.
Glosy w mojej głowie zmuszają do uderzania nią o ścianę.
Sny o śmierci, najlepszy czas jaki mamy.
Znajdź serce które powie ci,
Że aby je znaleźć musisz pomyśleć.
To bardzo, bardzo dziwne.
Dziwny świat.
Niech ambicje usiądą.
Pani z kawa w dłoni jest bardzo nerwowa, nikt jej nie zna,
Nikt jej nie zna.
Jaka teraz lekcja?
Sny o śmierci, najlepszy czas jaki mamy.
Ludzie uciekają.
To bardzo, bardzo dziwne.
Kurtyna opadła.
Ukłońmy się.

Jak nie posłuchacie muzyki na blogu to was zabije bo ta piosenka to słodka część mnie, dupki xD